Ontmoet Lieke

Ik word meestal wakker vóór de wekker. Niet omdat het moet, maar omdat ik zin heb om te gáán. Koffie. Sterk. Raam open. Frisse lucht naar binnen. Even voelen wat de dag brengt. Geen werk? Dan trek ik mijn wandelschoenen aan en ga ik naar buiten. Doorstappen, wind in mijn gezicht, modder aan mijn schoenen. En ja, de lente mag komen, maar een beetje kou schrikt me niet af.

Ik sta stevig. Warm, vrouwelijk en nuchter. Ik kan goed alleen zijn en misschien verlang ik juist daarom zo naar samen. Niet omdat ik iemand nodig heb om mijn leven compleet te maken, maar omdat ik het zo mooi zou vinden om het te delen en er voor elkaar te zijn. Ik geloof in chemie. In die blik die net iets langer blijft hangen. In een hand die je vanzelf vastpakt. In een fijne, vanzelfsprekende knuffel.

Ik hou van echte gesprekken, van ergens samen induiken. Aan de keukentafel met een goed glas wijn. Tijdens een wandeling die ongemerkt tien kilometer wordt. Of op een terras waar we blijven zitten na een heerlijke fietstocht, omdat het gesprek te goed is om af te breken. Ik hou van cabaret waar je nét een seconde later lacht. Dat elkaar aankijken en weten: jij snapt ’m. En dan thuis nog een theetje drinken en later in elkaars armen in slaap vallen.

Lees verder onder de foto…

Ik werk nog een paar dagen per week in een rol waar mijn hoofd aan mag. Inhoud, scherpte, samen puzzelen. Daar krijg ik energie van. Net als van koken voor vrienden. Grote pannen op het vuur, Italiaans, veel schalen op tafel. Daarnaast zoek ik graag cultuur op: een concert dat binnenkomt, een tentoonstelling die schuurt, een film die je niet meteen loslaat. Heb je Hamnet of Nuremberg al gezien?

En ik hou van spontaniteit. Wandelen en eindigen met appeltaart. ‘Even’ afspreken en drie uur later nog niet uitgepraat zijn. Op zondag wakker worden en besluiten: we gaan lunchen aan het water. Niet alles dichttimmeren. Ruimte laten voor wat ontstaat.

Ik heb zin in de toekomst! In nieuwe plannen, nieuwe plekken, nieuwe herinneringen. In lachen om flauwe grappen. In een blik die genoeg zegt. In verlangen dat niet ingewikkeld is, maar vanzelfsprekend.

Op wie val ik? Op een man die midden in het leven staat. Stevig, intelligent, met humor en een beetje lef. Iemand die houdt van buiten zijn, maar ook kan genieten van de stilte of juist van een volle tafel. Een man met een eigen wereld, die óók ruimte heeft voor een wij. Geen gedoe. Wel aandacht. Nieuwsgierigheid. En de bereidheid om echt te ontmoeten.

Ik geloof dat liefde op deze leeftijd krachtiger is dan ooit. Omdat je weet wie je bent. Omdat je grenzen kent. Omdat je durft te kiezen. Niet vanuit gemis, maar vanuit overvloed.

Dus… loop jij stevig door? Mooi. Dan kijk ik of je me bij kunt houden.