Ik heb mezelf die vraag de afgelopen tien jaar vaak gesteld en ik wis al snel het antwoord. Maar voor Roos was het een proces waar ze zelf doorheen moest.
We hebben uren gepraat. Na haar scheiding, na weer een teleurstellende date, na een veelbelovende ontmoeting die toch weer nergens toe leidde. We analyseerden alles. Soms met een glas wijn. Soms huilend. Soms lachend omdat het eigenlijk te bizar voor woorden was.
Steeds zag ik hetzelfde gebeuren.
Josje moest binnen een half uur weten of iemand de man van haar leven was.
Als ze de vonk niet voelde, hield het op.
En voelde ze hem wel, dan bleek die man opvallend vaak emotioneel niet beschikbaar. Of bang om zich te binden. Of verslaafd aan de spanning van het najagen. Mannen met wie de chemie fantastisch was, maar die verdwenen op het moment dat ze hen echt nodig had.
En toch koos ze steeds weer voor dat gevoel.
Op een dag zei ik iets wat de meeste mensen niet willen horen.
“Misschien vertrouw jij je gevoel iets te veel.”
In mijn werk als matchmaker zie ik dit vaker. We denken dat we op ons gevoel afgaan, terwijl we eigenlijk oude patronen volgen.
Maar wat als je gevoel is gevormd door alles wat je hebt meegemaakt?
Wat als jouw gevoel je steeds dezelfde kant op stuurt?
Een jaar geleden beloofde ze me dat ze het anders zou doen.
Niet alleen kijken naar aantrekkingskracht.
Maar ook naar hoe iemand haar liet voelen als hij er wél was.
Lees verder onder de foto…
