Niet coaching, maar sparren

Soms zeggen mensen tegen mij:
“Coaching? Dat heb ik niet nodig hoor.”

En dat begrijp ik eerlijk gezegd ook wel.

Als we het dan begeleiding noemen, klinkt het voor veel mensen nog steeds alsof het iets is voor als het niet goed gaat. Alleen zo zie ik het helemaal niet.

Zie het eens als sparren.
Iemand met wie je zonder oordeel kunt praten. Iemand die met je meedenkt, een spiegel voorhoudt en het ook zegt als iets misschien niet zo handig is of juist een hele goede zet.

Niet omdat je het niet zelf kunt, maar omdat het soms helpt als iemand even naast je staat.

Geef het beestje wel of geen naam… dankzij dat sparren hebben we weer een hele mooie match mogen begeleiden. Graag neem ik je mee in het verhaal van Caspar, zodat je begrijpt wat ik bedoel.

Het verhaal van Caspar

Caspar is 62 jaar. Een intelligente, warme man. Praktisch ingesteld, zoals zoveel mannen. Hij was gelukkig getrouwd, maar verloor zijn partner veel te vroeg. Na haar overlijden kwam er een moment waarop hij voelde: ik wil niet alleen blijven. Ik wil weer delen, weer samen zijn.

Maar daten… dat had hij al 45 jaar niet gedaan.

De eerste match – Openheid kan soms te veel zijn

Caspar voelde zich meteen vertrouwd bij deze vrouw. Hij was enthousiast, misschien wel een beetje té enthousiast.

Hij wilde open zijn. Eerlijk. Zichzelf laten zien zoals hij is. Dus vertelde hij veel. Over zijn leven, zijn verleden, zijn huwelijk. Hij liet foto’s zien: van vroeger, van hun trouwdag, zelfs uit de periode dat zijn vrouw ziek was.

Voor hem voelde dat logisch. Hij had altijd alles gedeeld met zijn vrouw. Openheid was voor hem liefde.

Maar deze vrouw ervaarde iets anders.

Zij liet weten:
“Hij lijkt niet geïnteresseerd in mij. Hij vroeg niets. Hij had het alleen maar over zichzelf. Volgens mij is hij nog niet toe aan een nieuwe relatie.”

Dat was pijnlijk. Jammer, dat zij niet open stond om hem toch beter te leren kennen. Maar eerlijk is eerlijk, ook door Caspar niet handig aangepakt.

De vergissing die veel mensen maken: denken dat je meteen kunt verdergaan waar je ooit gebleven bent.

Maar daten, na zo’n lange relatie en na verlies, vraagt iets anders.

De tweede match — wat praktisch voelt, kan te snel zijn

Caspar heeft door te sparren met ons geleerd, dat hij niet té snel, té open hoeft te zijn. Dat neemt hij mee naar een volgende match, net zoals dat hij erop gaat letten om meer aandacht aan haar te schenken door middel van vragen stellen.

De volgende vrouw die Caspar ontmoette, woonde wat verder weg. Ze hadden elkaar nu drie keer gezien en zaten daarmee nog in de fase om elkaar beter te leren kennen.

Caspar dacht:
Pfff… weer die rit rijden.
Dus hij stelde voor om bij haar in de logeerkamer te slapen.

Voor hem praktisch. Efficiënt. Logisch.

Voor haar voelde het totaal anders.

Na het overlijden van haar man had zij echter nog nooit een andere man in haar huis gehad. Laat staan iemand die meteen bleef slapen. Het voelde te dichtbij, te snel, te veel in haar wereld.

Het benauwde haar. En het vuur doofde nog voordat het goed kon oplaaien.

Het is goed dat Caspar hierover kon sparren met ons. Vanuit hem was daar een oprechte intentie geweest, maar de wisselwerking die dat oproept als je aan het daten bent… het gaf een averechts effect.

Lees verder onder de foto…

Een ontmoeting buiten ons om  en een belangrijke les

Caspar ontmoette daarna zelf een vrouw. Het voelde meteen intens. Ze zoenden al op de eerste date. Ze appten voortdurend.

Dit was waar hij naar verlangde: vuur, onmiddellijke verbinding, aandacht.

Maar gaandeweg sloeg het om.

Het enthousiasme van haar werd claimend. Hij werd door haar aangesproken als hij bij de kassa met een andere vrouw praatte. Als hij na het sporten nog iets ging drinken. Als hij niet snel genoeg reageerde op een bericht.

De relatie die zo vurig begon, begon te knellen. En Caspar deed iets belangrijks: hij stopte ermee. Dit was niet wat hij zocht.

Ook bij deze relatie hebben we gekeken: wat heb je ervan geleerd? Caspar ziet in dat vurigheid geen garanties biedt. Hij had eigenlijk niet de tijd genomen om haar écht te leren kennen. Passie en échte verbinding samen waren met elkaar verward en dat is iets wat wij heel vaak tegenkomen.

De derde match — vertragen verandert alles

Inmiddels had hij geleerd: niet te snel.

Toch vlamde op de eerste date even die oude behoefte op. Hij vroeg of hij haar handen mocht vasthouden.

Zij wees dat respectvol af.
Te snel.

Maar dit keer gebeurde er iets anders. Caspar luisterde. Hij vertraagde. Hij paste zich aan haar tempo aan. De eerste date voelde rustig. Geen vuurwerk, geen passie, maar wel prettig. Gewoon: we hebben het gezellig samen.

De tweede date bracht iets nieuws. Meer ontspanning. Meer vertrouwdheid. En bij het afscheid gaf zij hem een klein kusje op zijn wang.

Later sliep hij in een hotel, stelde de logeerkamer niet meer voor. Hij richtte zich op het hier en nu. Op kennismaken, op samen herinneringen maken. Het verleden kwam later wel.

Ze vertraagden. Namen de tijd. Leerden elkaar kennen zonder meteen in vuur en vlam te hoeven staan.

Hij leerde. Wij legden uit. We bespraken, spiegelden, dachten mee. En zonder die momenten van sparren, van begeleiding, van coaching, hoe je het ook noemt, zou deze mooie, stabiele en liefdevolle relatie er vandaag waarschijnlijk niet zijn.

Soms zit het verschil in kleine aanpassingen.
In timing.
In tempo.
In het lef om even stil te staan en te kijken: wat werkt hier eigenlijk wel en wat niet?

En Caspar?

Die is vandaag opnieuw gelukkig. Niet in een relatie die begon met vuurwerk, maar in een relatie die groeide. Stap voor stap.

Precies zoals liefde vaak het mooiste ontstaat.

Twijfel jij weleens over hoe je het daten aanpakt, of merk je dat je steeds tegen dezelfde dingen aanloopt?

Misschien helpt het al om er eens samen over te sparren. Zonder oordeel, gewoon om helder te krijgen wat voor jou werkt.

We kijken graag met je mee en dan mag jij het beestje een naam geven 😉