Eugénie van Soest (matchmaker en datingcoach vertelt verder):
“Een paar dagen later stapte Paula Vogelzang (eigenaresse en matchmaker Toekomst Relatiebemiddeling) bij mij binnen. Als ik eerlijk ben, dacht ik vooraf dat we vooral zouden praten over mijn ideale man. Hoe oud hij ongeveer moest zijn, waar hij zou wonen, wat zijn hobby’s waren en misschien nog wat praktische zaken. Al na een paar minuten merkte ik dat dit een heel ander gesprek werd.
Paula was helemaal niet op zoek naar een lijstje met eigenschappen. Ze was nieuwsgierig naar míj. Wie ben ik? Waar word ik gelukkig van? Wat vind ik belangrijk in een relatie? Hoe ziet mijn leven eruit? Wat heb ik geleerd van eerdere relaties? Welke dromen heb ik nog?
Het voelde eigenlijk helemaal niet als een intake. Het voelde alsof iemand oprecht wilde begrijpen wie ik was en waarom ik verlangde naar een relatie.
Als therapeut weet ik hoe belangrijk het is om niet alleen naar gedrag te kijken, maar juist naar wat daaronder zit. Toch merkte ik tijdens dat gesprek dat het soms verrassend lastig is om objectief naar jezelf te kijken.
We hebben allemaal blinde vlekken. We denken dat we duidelijk zijn, terwijl we soms iets heel anders uitstralen. We denken precies te weten wat we zoeken, maar ontdekken gaandeweg dat we misschien wel iets heel anders nodig hebben.
Paula stelde vragen die ik mezelf nooit eerder had gesteld. Niet ingewikkeld of confronterend, maar precies de vragen waardoor ik even stilviel. Waarom passen bepaalde mannen eigenlijk wel bij mij? Waarom juist niet? Wanneer voel ik me echt gezien? En welke relatie gun ik mezelf eigenlijk?
Maar ook vragen als waarom het mij nog niet was gelukt. Welke overtuigingen had ik over de liefde, over relaties, over mannen. Wat straalde ik uit? Kwam ik vooral over als de zelfverzekerde vrouw die het prima kan redden zonder man of mochten mannen ook mijn warme en zachte kant leren kennen?
Het gesprek ging minder over de man die ik hoopte te ontmoeten en steeds meer over de vrouw die ik zelf was. Achteraf denk ik dat dát misschien wel het waardevolste onderdeel van de hele intake was.
Toen Paula een paar uur later vertrok, liep ik met haar mee naar de voordeur. Ik zwaaide haar uit, sloot de deur en bleef nog even staan. Het enige wat ik dacht was: dit is het nu al meer dan waard.”




