Voel je een ‘nee’ of gewoon ‘nog geen ja’?

Ik hoor het regelmatig en ik snap het ook… Je gaat tenslotte niet daten omdat je op zoek bent naar iemand die je ‘wel aardig’ vindt. Je verlangt naar liefde. Toch is dit precies waar het tegelijkertijd wringt. Ondanks dat er honderden wetenschappelijke onderzoeken anders beweren, we denken allemaal dat het bij ons anders is.

“Ik voel het niet.”

Wat wordt er dan nu eigenlijk verwacht? Wat wordt ermee bedoeld? Moet er tijdens die eerste kop koffie al iets gebeuren wat op verliefdheid lijkt? Moeten er kriebels zijn, spanning, een vonk? Of kan het ook zijn dat er simpelweg nog niets spectaculairs gebeurde?

Ik denk dat we na een eerste ontmoeting soms een andere vraag zouden mogen stellen. Niet voel ik ‘iets’?, maar vooral:

voel ik een ‘nee’ of voel ik gewoon ‘nog geen ja’?

Hier zit namelijk een wereld van verschil tussen. Tijdens een eerste kop koffie denken ‘ik voel het nog niet‘ is heel normaal en dat betekent niet automatisch ‘dit wordt niets’.

We zijn heel goed geworden in selecteren

Zeker als je geen twintig meer bent, stap je anders een ontmoeting in. Je hebt geleefd en liefgehad. Misschien ben je gescheiden, heb je een grote liefde verloren of ben je teleurgesteld geraakt. Misschien heb je juist een heel mooie relatie gekend en weet je daardoor heel goed hoe liefde kan voelen.

Dat neem je allemaal mee wanneer je tegenover iemand gaat zitten. Het mooie daarvan is dat je jezelf beter kent. Je weet wat belangrijk voor je is en ook wat je niet meer wilt. Echter worden we daardoor ongemerkt soms ook ontzettend goede selecteurs. Iets té goede selecteurs.

Hij praat wel erg veel. Zij stelt weinig vragen. Hij is wat gereserveerd. Zij is niet het type waar ik normaal op val. Ik mis humor. Ik mis diepgang. Ik voel nog geen fysieke aantrekkingskracht. Voor je het weet, ben je iemand niet meer alleen aan het ontmoeten, maar vooral aan het beoordelen.

Dat selectiemechanisme beschermt ons. Het helpt ons om niet opnieuw keuzes te maken waarvan we inmiddels weten dat ze niet bij ons passen. Soms beschermt het ons óók tegen iets wat misschien mooi had kunnen worden, simpelweg omdat we iemand niet de tijd geven om ons te verrassen.

Lees verder onder de foto…

Een mens wordt niet zichtbaar in anderhalf uur

Laten we eerlijk zijn: zo’n eerste ontmoeting is best een vreemde situatie. Twee mensen die elkaar nog nooit hebben gezien, zitten ineens tegenover elkaar met ergens in hun achterhoofd die enorme vraag: zou jij het kunnen zijn?

De één gaat door de spanning meer praten dan normaal, de ander wordt juist wat stiller. De humor die iemand bij vrienden heeft, zie je misschien nog niet. De zachtheid blijft nog wat verborgen. Een gesprek dat later moeiteloos de diepte in gaat, blijft die eerste keer misschien nog wat aan de oppervlakte.

Een eerste ontmoeting hoeft daarom helemaal niet te bewijzen dat iemand bij je past.  Aantrekkingskracht ontstaat niet altijd binnen vijf minuten. Natuurlijk bestaat het: die blik, die spanning, dat onmiddellijke gevoel van wow. Heerlijk als het gebeurt, maar is dat de enige manier waarop liefde begint? Hebben we het dan over aantrekkingskracht of heb je het enkel over lust?

Echte, duurzame aantrekkingskracht groeit juist wanneer je iemand beter leert kennen. Je ontdekt hoe iemand lacht, hoe aandachtig hij luistert als jij iets vertelt wat belangrijk voor je is, of je ziet ineens de zachtheid achter iemand die de eerste keer wat gereserveerd overkwam. Iemand kan aantrekkelijker worden doordat je steeds iets meer van hem of haar ziet. Niet omdat je jezelf hebt overtuigd, maar omdat een mens nu eenmaal niet zichtbaar wordt in anderhalf uur.

Daarom geloven wij ook zo in die tweede ontmoeting.  Een tweede ontmoeting betekent niet dat je voor iemand kiest. Je belooft niets en je geeft niemand valse hoop. Je zegt eigenlijk alleen: ik weet het nog niet, maar ik ben nieuwsgierig genoeg om je nog een keer te ontmoeten.

Dát is een veel passende manier om na een eerste date te kijken. Niet alleen: vond ik hem aantrekkelijk genoeg, was zij mijn type, voelde ik vlinders? Juist vragen als: voelde ik me prettig bij deze persoon? Was ik nieuwsgierig? Hebben we samen gelachen? Was er iets wat me verraste? Zou ik nog iets over hem of haar willen weten?

We willen op latere leeftijd vaak geen tijd meer verspillen. Dat begrijp ik. We weten hoe kostbaar tijd is. We willen niet opnieuw de verkeerde keuze maken of investeren in iets wat nergens naartoe gaat. Maar liefde laat zich nu eenmaal niet altijd efficiënt organiseren.

Alleen in series en films komt iemand een leven binnen met vuurwerk en als het in het echte leven gebeurt, dan zijn daar niet altijd de meest duurzame en liefdevolle relaties uit gegroeid. De meeste mensen die dicht bij jou staan zijn denk ik veel stiller in jouw leven binnen gekomen. En soms blijkt juist degene bij wie je de eerste keer niet van je stoel viel, iemand naar wie je een paar ontmoetingen later ineens uitkijkt.

Dus misschien hoeven we na die eerste kop koffie niet altijd te weten: is dit hem of haar?

Misschien is één vraag genoeg:

Voel ik echt een nee? Of voel ik gewoon nog geen ja?

Nee mag je serieus nemen, maar een nog geen ja? Die verdient soms gewoon een tweede kop koffie.