Ergens is er een gevoel dat het fijn zou vinden om niet meer thuis te komen in huis alleen. Om heerlijk tegen iemand aan te kunnen kruipen op de bank.
En dan zeg je tegen jezelf: nog even niet.
Nog even wachten. Tot het rustiger is. Tot het duidelijker voelt. Tot je er “klaar” voor bent.
Dat klinkt verstandig. Maar vaak is het iets anders.
Wachten voelt veilig
Wachten vraagt geen moed.
Het houdt alles open, zonder dat je echt iets hoeft te veranderen. Je blijft veilig in jouw eigen bubbel.
Zolang je wacht:
hoef je geen keuze te maken
loop je geen risico
hoef je jezelf niet kwetsbaar op te stellen
En dat is begrijpelijk. Zeker als je eerder teleurgesteld bent of eerder verlies hebt geleden.
Zeker als je zorgvuldig bent.
Zeker als je weet wat je níét meer wilt.
Lees verder onder de foto…





