Jouw grootste liefdesblunders

Ja, echt. Met vlinders. Met spanning. Met het gevoel: “Dit is bijzonder.”

Want hoewel we die eerste klik vaak zien als hét bewijs dat iemand bij ons past, vertelt die klik soms iets heel anders.

Soms vertelt hij vooral wat we herkennen en wat we herkennen, voelt vaak verrassend vertrouwd. Zelfs wanneer het ons eerder pijn heeft gedaan.

En daar komt misschien nog een ongemakkelijke gedachte achteraan…

Wat als jouw perfecte type eigenlijk precies het probleem is?

Niet de oplossing. Niet de sleutel tot een gelukkige relatie, maar juist het patroon waardoor je steeds opnieuw in dezelfde dynamiek terechtkomt.

Een ongemakkelijke gedachte misschien.

Maar stel dat ik je zou vertellen dat de mensen op wie je het meest verliefd bent geworden, niet per se de mensen zijn die het beste bij je passen.

Sterker nog, misschien zijn juist die mensen de reden dat je nu dit artikel leest. Jouw liefdesleven heeft de jouw hele leven één terugkerend thema gehad, één constante factor. Namelijk:

JIJ.

En voordat je nu denkt: “Dank je Eugénie, lekker motiverend…”

Lees nog even verder, want dit is eigenlijk goed nieuws!

De klik voelt echt

Zodra je patronen kunt herkennen, kun je ze ook veranderen. Daar begint voor veel mensen een heel ander verhaal over liefde.

Laat ik vooropstellen: ik geloof absoluut dat een klik bestaat.

Soms ontmoet je iemand en voelt het meteen vertrouwd. Het gesprek loopt vanzelf. Je voelt aantrekkingskracht. Je bent nieuwsgierig naar de ander. Je wilt meer weten.

Dat gevoel is echt.

Maar de conclusie die we eraan verbinden, klopt niet altijd. Een sterke klik betekent niet automatisch dat iemand ook goed voor je is. Soms ontstaat een sterke klik juist omdat iemand iets in ons raakt dat we al heel lang kennen.

Wat wij vaak chemie noemen, is soms herkenning

In mijn werk als matchmaker en datingcoach zie ik regelmatig dat mensen zich sterk aangetrokken voelen tot een bepaald type partner.

Niet één keer. Maar steeds opnieuw.

Misschien herken je hem wel. Die man die nét niet helemaal beschikbaar was. Die man waarvan je dacht: “Als hij mij echt leert kennen, dan kiest hij uiteindelijk voor mij.”

Of die vrouw die altijd een beetje afstand hield. Waardoor je juist nog harder je best ging doen. Nog meer aandacht gaf. Nog meer wilde laten zien wie je was.

En juist bij die mensen voelen we vaak direct die beroemde klik.

Waarom?

Omdat ons brein dol is op herkenning! Ons brein is namelijk niet primair gericht op geluk. Ons brein is gericht op voorspelbaarheid.

Wat we vroeger hebben geleerd over liefde, aandacht en verbinding wordt ons referentiekader. Het vormt als het ware de bril waardoor we later naar relaties kijken.

Wanneer liefde vroeger gepaard ging met onzekerheid, hard werken voor aandacht, emotionele afstand of het gevoel dat je jezelf moest aanpassen, dan kan juist dát later vertrouwd voelen.

Niet omdat het prettig is, maar omdat het bekend is. En wat bekend is… voelt vaak veilig. Zelfs wanneer het ons uiteindelijk niet gelukkig maakt.

Een voorbeeld uit de praktijk

Laatst sprak ik een vrouw die tegen mij zei:

“Eugénie, ik begrijp het niet. Ik ontmoet steeds mannen die uiteindelijk niet beschikbaar blijken.”

Toen we samen terugkeken naar haar relatieverleden, viel iets op. Vrijwel alle mannen op wie zij verliefd was geworden, hadden iets ongrijpbaars. Ze moest altijd nét iets harder werken voor aandacht. Nét iets langer wachten op een reactie. Nét iets meer moeite doen om verbinding te voelen.

Juist dat voelde voor haar als aantrekkingskracht. Als chemie. Als liefde zelfs.

Toen we dieper gingen kijken, ontdekte ze iets belangrijks. Wat zij liefde noemde, leek soms opvallend veel op verlangen. Op hopen. Op wachten. Op proberen om gekozen te worden. Niet omdat dat liefde was, maar omdat die dynamiek haar ergens vertrouwd voorkwam.

Gevoel alleen is niet altijd een betrouwbare raadgever

Gevoel is belangrijk. Natuurlijk. Maar gevoel alleen is soms een slechte raadgever, zeker wanneer oude patronen ongemerkt meebeslissen. Onze gevoelens ontstaan namelijk niet in een vacuüm. Ze worden gevormd door alles wat we eerder hebben meegemaakt.

Denk aan eerdere relaties. Afwijzingen. Ervaringen uit onze jeugd. De manier waarop liefde thuis werd voorgeleefd. De momenten waarop we ons gezien voelden. En juist ook de momenten waarop dat juist niet gebeurde.

Dat betekent eigenlijk simpelweg dat aantrekkingskracht soms wordt beïnvloed door oude patronen waar we ons wellicht niet eens bewust van zijn.

Dat klinkt misschien confronterend, maar soms verwarren we spanning met liefde. Soms verwarren we onzekerheid met aantrekkingskracht. Soms verwarren we het verlangen om gezien te worden met echte verbinding.

Als dat gebeurt dan voelt een relatie intens. Je denkt voortdurend aan de ander. Je voelt pieken en dalen. Je vraagt je af waar je staat. Je wacht op een berichtje. Je verlangt naar bevestiging. Juist omdat het zoveel emoties oproept, kan het voelen alsof het om grote liefde gaat.

Maar is dat ook zo?

Of ben je misschien vooral bezig met hopen, wachten, verlangen en vechten voor aandacht?

Misschien is de vraag daarom niet waarom je de verkeerde mensen tegen komt. Misschien is de vraag voor jou om te onderzoeken eerder: waarom voelt de juiste persoon (de stabiele man, de warme vrouw) voor mij minder aantrekkelijk dan de verkeerde?

Het verschil tussen spanning en veiligheid

Veel mensen verwarren veiligheid met saaiheid. Wanneer iemand emotioneel beschikbaar is, duidelijk communiceert en oprechte interesse toont, gebeurt er iets opvallends.

We voelen minder spanning. Minder onzekerheid. Minder onrust. Daardoor denken sommige mensen dat er dan dus geen aantrekkingskracht is. Ik voel geen vuurwerk, geen vlinders, geen overweldigende chemie.

Maar wat als die spanning helemaal geen teken van liefde was?

Wat als die spanning eigenlijk voortkwam uit de onzekerheid van niet weten waar je staat? Uit verlangen naar bevestiging. Uit de angst om iemand kwijt te raken die je eigenlijk nog niet eens hebt.

Voor veel mensen voelt een gezonde partner in het begin verrassend neutraal. Niet omdat er geen potentie is, maar omdat hun zenuwstelsel geen alarmbellen af laat gaan. Er is geen verwarring. Er is geen sprake van aantrekken en afstoten. Er is geen emotionele achtbaan. En precies daardoor denken ze soms:

“Er mist iets.”

Misschien zit daar ook nog wel het meest bijzondere. Belangrijke ingrediënten voor een fijne relatie zijn rust, interesse, jezelf veilig voelen bij de ander, een fijn gesprek, een gevoel van ontspanning. Iemand bij wie je jezelf kunt zijn.

Patronen doorbreken vraagt soms om afscheid nemen

Wat vaak wordt onderschat, is dat patronen doorbreken niet alleen betekent dat je andere keuzes maakt. Het betekent soms ook dat je afscheid moet nemen van een bepaald beeld van liefde.

Van de hoop dat die ene onbereikbare partner je uiteindelijk toch kiest. Van het verlangen naar bevestiging van iemand die die bevestiging nooit echt kan geven. Van het idee dat liefde altijd intens, meeslepend en allesoverheersend moet voelen.

Misschien is liefde iets anders dan we denken

Liefde mag juist groeien op een rustigere manier.  Minder heftig, maar uiteindelijk veel gezonder. De liefde van je leven hoeft niet degene die de meeste vlinders veroorzaakt.Vaak is het degene bij wie je langzaam ontdekt dat je geen vlinders meer nodig hebt om te weten dat het goed zit.

Want niet alles wat intens voelt, is liefde. Net zoals dat niet alles wat rustig voelt, is saai. Soms groeit de mooiste liefde juist op de plek waar je het in eerste instantie niet direct verwachtte. Misschien is dat wel de grootste verrassing van volwassen liefde.