“Ik voel me soms zo schuldig.” De weduwnaar tegenover mij kijkt naar zijn kop koffie terwijl hij het zegt. Zijn vrouw is inmiddels twee jaar geleden overleden. Hij heeft zich aangemeld voor relatiebemiddeling. Niet omdat hij haar vergeten is of omdat hij niet meer van haar houdt. Hij mist juist het samenzijn. De gesprekken, de aandacht. Aan elkaar vragen hoe je dag is geweest.
Toch voelt iedere stap richting een nieuwe ontmoeting alsof hij iets doet wat eigenlijk niet mag. Precies dát gevoel maakt daten na verlies zo anders dan daten na een scheiding.
In ons werk als matchmaker en datingcoach spreken wij regelmatig weduwen en weduwnaars die verlangen naar een nieuwe liefde. Wat daarbij telkens opvalt, is dat zij vaak met heel andere vragen worstelen dan mensen die een relatiebreuk hebben meegemaakt.
Wanneer je partner overlijdt, verlies je niet alleen iemand van wie je hield. Je verliest ook een toekomst die je samen voor je zag. Je hebt namelijk niet gekozen voor dit einde.
Bij een scheiding ontstaat er meestal ergens een beslissing. Soms gezamenlijk, soms eenzijdig, maar uiteindelijk kiest iemand ervoor om niet verder te gaan.
Bij overlijden bestaat die keuze niet. De relatie stopt niet omdat de liefde verdwenen is. De relatie stopt omdat het leven anders heeft beslist. Juist dat maakt daten als weduwe of daten als weduwnaar vaak zo ingewikkeld.
Ik hoor regelmatig:
“Als hij nog had geleefd, waren we nog steeds samen geweest.”
Of:
“Als zij er nog was geweest, had ik nooit opnieuw hoeven daten.”
Dat is een fundamenteel verschil met een scheiding. Want hoe neem je afscheid van een relatie die je eigenlijk helemaal niet wilde beëindigen?
