Het vergelijken van twee liefdes

“Ik wil hem zo graag leuk vinden. Hij doet eigenlijk alles goed. Maar het voelt niet zoals vroeger.”

Veel weduwen en weduwnaars herkennen dat gevoel. Dat is niet omdat de nieuwe man of vrouw tekortschiet, maar omdat liefde na verlies vaak ingewikkelder is dan mensen denken.

De man die Maria via onze bemiddeling had leren kennen was attent, betrouwbaar en oprecht geïnteresseerd. Ze hadden fijne gesprekken, lachten samen en genoten van elkaars gezelschap. Toch bleef er iets knagen…

“Mijn man was anders. Hij gaf mij altijd complimenten. Als ik een nieuwe jurk had gekocht, zag hij dat meteen. Als ik ergens onzeker over was, wist hij precies wat hij moest zeggen. Deze man doet dat niet.”

De twijfel groeide. Was deze nieuwe man dan wel geschikt? Of ontbrak er iets wezenlijks?

Het is een waargebeurd gesprek met een weduwe. Het was niet zo dat ze niet open stond voor een nieuwe liefde. maar omdat vergelijken heel menselijk is.

Zeker wanneer je jarenlang een liefdevolle relatie hebt gehad. Veel weduwen en weduwnaars worstelen in het begin bovendien met vragen als: Mag ik eigenlijk wel opnieuw verliefd worden? Ben ik mijn overleden partner dan niet ontrouw?

In ons eerdere artikel ‘Daten als weduwe / weduwnaar’ ga ik uitgebreid in op schuldgevoel, loyaliteit en het opnieuw openstellen voor liefde na verlies.

Je vergelijkt niet met een persoon

Wat veel mensen vergeten, is dat zij niet alleen vergelijken met hun overleden partner. Ze vergelijken met een relatie die vaak twintig, dertig of zelfs veertig jaar heeft kunnen groeien.

Een relatie waarin duizenden gesprekken zijn gevoerd. Waarin je elkaar door en door hebt leren kennen. Waarin gewoontes, rituelen en vanzelfsprekendheden zijn ontstaan.

Dat is misschien wel het belangrijkste inzicht, want veel mensen denken dat ze objectief beoordelen of iemand wel of niet bij hen past. Ondertussen leggen ze onbewust een nieuwe ontmoeting naast een relatie die tientallen jaren de tijd heeft gehad om te groeien.

Dat is geen eerlijke vergelijking.

Niet voor jezelf en ook niet voor de ander. Natuurlijk voelt een nieuwe ontmoeting dan anders, maar dat zegt niet automatisch iets over de nieuwe persoon. Vaak zegt het vooral iets over de bijzondere geschiedenis die je samen met je overleden partner hebt opgebouwd.

Lees verder onder de foto…

Wat mis je eigenlijk?

Toen ik met deze vrouw verder sprak over de complimenten van haar overleden man, bleek er iets anders onder te zitten. Ze miste niet zozeer de complimenten zelf. Wat ze werkelijk miste, was het gevoel gezien te worden.

Haar overleden man kende haar door en door. Hij wist wanneer ze onzeker was. Wanneer ze behoefte had aan bevestiging. Wanneer ze een moeilijke dag had. Wanneer ze even extra aandacht nodig had.

Natuurlijk kon een nieuwe man dat nog niet weten. Niet omdat hij minder betrokken was, maar omdat hij haar simpelweg nog niet zo lang kende. Wat zij vergeleek, waren niet twee mannen. Wat zij vergeleek, was een eerste hoofdstuk uit een nieuw boek met een compleet boek.

Een weduwnaar vertelde Paula iets vergelijkbaars. Na een aantal ontmoetingen met Trees begon hij te twijfelen. “Ik denk niet dat wij die klik hebben.” Toen Paula hem vroeg wat hij daarmee bedoelde, vertelde hij over zijn overleden vrouw. “Ik hoefde vroeger niet alles uit te leggen. Mijn vrouw keek mij aan en wist vaak precies wat ik dacht.”

Bij Trees werkte dat anders en hij voelde zich daardoor minder begrepen. Tijdens een gesprek stelde Paula hem een eenvoudige vraag. “Hoe kan Trees weten wat jij denkt als je het haar niet vertelt?” Hij moest toen lachen, want eigenlijk wist hij het antwoord natuurlijk al.

Zijn overleden vrouw kon zijn gedachten niet lezen, maar na tientallen jaren samenleven hadden ze een eigen taal ontwikkeld. Die ene blik, dat ene gebaar, de kleine verandering in stemgebruik. Alles had betekenis gekregen.

Wat hij miste, was niet de klik. Wat hij miste, was de vanzelfsprekendheid die ontstaat na jarenlang samenleven.

Paula legde het mooi uit:

“Je zult opnieuw ondertiteling moeten geven aan je gedachten.”

Vanaf dat moment begon hij meer te delen. Hij vertelde aan Trees wat hem bezighield en waar hij blij van werd. Ook wat hem onzeker maakte en wat hij dan fijn vond. Daar ontstond verbinding en vandaag de dag zijn zij nog altijd samen.

Het vertrouwde gevoel zoeken

Na het verlies van een partner zoeken veel mensen onbewust naar herkenning. Het gevoel van vroeger, de vertrouwde manier van communiceren, naar dezelfde humor, warmte en vanzelfsprekendheid.

Het hoort vaak bij het rouw- en verwerkingsproces. In ons artikel ‘Daten na verlies’ beschrijven we hoe herinneringen aan een overleden partner invloed kunnen hebben op nieuwe ontmoetingen en waarom dit een heel normaal onderdeel is van opnieuw leren liefhebben.

Soms zorgt het er ook voor dat je kansen mist, want geen enkele nieuwe liefde zal precies hetzelfde voelen als de vorige. Simpelweg omdat het om een ander mens gaat.

Dat is waar onze begeleiding het verschil maakt. Om met jou te kijken naar hoe jij je voelde, toen je jouw partner voor de eerste keer ontmoette. Die verbondenheid waar je naar op zoek bent, die is ook niet in één moment ontstaan. Die werd opgebouwd in duizenden kleine momenten. In gesprekken aan de keukentafel, tijdens vakanties, bij tegenslagen, door samen herinneringen te maken.

Juist daardoor kan een nieuwe liefde soms minder intens voelen, terwijl er wel degelijk potentie aanwezig is. Niet alles wat waardevol is, voelt direct vertrouwd. En niet alles wat vertrouwd voelt, is automatisch de beste keuze.

Je kunt een nieuwe liefde dus niet vergelijken met een overleden partner, simpelweg omdat die relatie 20, 30 of 40 jaar de tijd heeft gehad om te groeien. Je zoekt niet opnieuw dezelfde liefde. Jij bent immers ook een andere man/vrouw dan dat je al die jaren geleden was.

Je zoekt een nieuwe liefde die past bij wie jij vandaag bent.